چکیده:
کارورزی ۴ برای اینجانب، ، دانشجومعلم رشته آموزش کودکان با نیازهای ویژه، فرصتی بینظیر برای تدریس مستقل و مشارکت در فرآیند درسپژوهی در کلاسی با پنج دانشآموز طیف اتیسم (با سطوح عملکردی متفاوت) فراهم آورد. در این ترم، با انتخاب مبحث «عدد صفر» از کتاب ریاضی پایه دوم ابتدایی، یک واحد یادگیری طراحی و اجرا کردم. فرآیند درسپژوهی با تشکیل گروه همیار و برگزاری جلسات آنلاین با راهنمایی استاد انجام شد. نسخه اولیه طرح درس بر اساس تحلیل نیازهای دانشآموزان (تأکید بر آموزش عینی، تکراری و مبتنی بر فعالیتهای روزمره) تهیه و سپس با دریافت بازخوردهای سازنده از همگروهی و استاد، بازنگری و بهبود یافت. اجرای طرح در کلاس واقعی با چالشهایی همچون عدم تکلم برخی دانشآموزان و مشکلات رفتاری یکی از آنها همراه بود که با بهکارگیری روشهای چندحسی، استفاده از اشیاء ملموس (مانند بشقاب خالی و ظروف) و ایجاد روال تکراری، تا حد زیادی مدیریت شد. حاصل این تجربه، ارتقای چشمگیر دانش حرفهای من در زمینه آموزش مفاهیم انتزاعی به کودکان اتیسم، تغییر نگرش من نسبت به توانمندیهای پنهان این دانشآموزان و کسب مهارتهای عملی در طراحی فعالیتهای عملکردی، مدیریت رفتارهای چالشبرانگیز و ارزشیابی مبتنی بر مشاهده بود. همچنین تعامل با گروه درسپژوهی، توانایی من را در نقدپذیری و بازنگری مداوم طرحهای آموزشی تقویت کرد و زمینهساز تصمیمات آتی برای تدریس اثربخشتر در کلاسهای ویژه گردید.
واژگان کلیدی: کارورزی ۴، درسپژوهی، آموزش کودکان با نیازهای ویژه، اتیسم، مفهوم عدد صفر، آموزش چندحسی، توسعه حرفهای معلم.